Kinderwens en Trauma

draken en prinsessen2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een kinderwens kan een gigantische impact hebben op een mensenleven. De gevolgen kunnen groot zijn en lang doorwerken. Zelfs wanneer er kinderen geboren zijn en het gezin compleet is kan ‘de pijn’ van de kinderwens nog geregeld de kop opsteken. De ene vrouw heeft nergens last van en de ander draagt het haar hele leven met zich mee. Een trauma, ontstaan in de periode waarin ze actief met haar kinderwens bezig is geweest.
Op het eerste gezicht lijkt het ontstaan van een trauma bij een kinderwens wellicht vreemd of zelfs overdreven. Als je kijkt naar hoe het verlangen naar een kind zich manifesteert in het leven van een vrouw, begrijp je hoe dit kan resulteren in een trauma.

Wat is een trauma?
Je kunt een trauma ontwikkelen door een ingrijpende- of een zich herhalende gebeurtenis. Een overval, een auto ongeluk, mishandeling, misbruik, een levensbedreigende ziekte of operatie zijn voorbeelden van een ingrijpende gebeurtenis.
Als overlevingsreactie schakel je tijdens deze gebeurtenis onbewust je gevoelens uit om bijvoorbeeld geen pijn te hoeven voelen of doelgericht te kunnen handelen. Je lichaam kan slap worden, je doet net alsof je er niet bent, of je voelt je juist heel erg krachtig. Je kunt precies ‘dat’ doen wat nodig is om jezelf uit de situatie te redden (vechten, vluchten of bevriezen). Na afloop van zo’n gebeurtenis heb je nog allerlei gedachten en gevoelens over wat je overkomen is, wat je had kunnen doen, wat er had kunnen gebeuren, hoe bang je was of wat je in je lichaam voelde.

Wanneer je deze gedachten en gevoelens niet kunt uiten, ze niet los kunt laten, dan blijven ze in je systeem zitten. Dat is het trauma. Zie het als energie die opgeslagen is in je gedachten en in je lichaam. Je kunt het negeren, maar het is er toch. Dat merk je vooral als er iets gebeurt wat je doet denken aan die ingrijpende gebeurtenis. Meestal gebeurt dit onbewust. Het kan een woord zijn die iemand uitspreekt, een gezichtsuitdrukking, een scene uit een film… Dan voel je ineens dat gevoel dat je had tijdens de gebeurtenis, een steek in je buik of je wordt licht in je hoofd. De paniek slaat toe en je zou het liefst iemand willen slaan, heel hard gaan schreeuwen, huilen of je verstoppen in het verste hoekje dat je maar kunt vinden. Daarbij kun je een innerlijke stem horen die kritiek op je heeft of je aanzet iets te doen. Je kunt beelden zien van wat er gebeurd is of wat er nu zou kunnen gebeuren. Je kunt ook een lichamelijke ervaring hebben, zoals je ziek voelen of ergens pijn hebben. Wanneer je een lange tijd de signalen van je lichaam en gedachten negeert kun je last krijgen van bijvoorbeeld chronische prikkelbaarheid, pijn, boosheid, huilbuien, depressie of angsten.

Bij een zich herhalende gebeurtenis als misbruik, mishandeling of gepest worden stapelt de een na de andere onveilige situatie zich op. Hieruit kan zich een trauma vormen.
Als gevolg ontstaat er een constante alertheid in je lichaam. Je bent altijd klaar om te vechten, vluchten of bevriezen. Je gevoelens zijn (grotendeels) uitgeschakeld. Je staat in de overlevingsstand.
Juist in deze overlevingsstand staat je systeem wagenwijd open en zie, hoor en voel je alles helder.
Dat moet ook in een levensbedreigende situatie, want dan handel je instinctief naar wat je waarneemt. In het dagelijks leven kan deze alertheid je echter behoorlijk in de weg gaan zitten.

Stel je nu eens voor dat je je ieder moment van de dag in deze overlevingsstand bevindt. Dat betekent dat je altijd wagenwijd open staat voor prikkels van buitenaf. Alles wordt razendsnel verwerkt in je systeem en er wordt gecheckt of iets bedreigend voor je is of niet. Doodvermoeiend is dat. Alsof je iedere dag een marathon loopt. Zonder dat je de kans krijgt om te herstellen.

Hoe ontwikkelt een trauma zich bij een kinderwens?
Dit proces van het ontwikkelen van een trauma kan ook plaats vinden als je een kinderwens hebt.
Je begint heel ongedwongen met je verlangen naar een kind. Wanneer het na een tijdje niet lukt om zwanger te worden voel je wat onzekerheid, spanning of onrust. Je onderneemt actie en gaat aan de slag met de voorwaarden voor een geslaagde conceptie. Je laat onderzoeken of alles in orde is. Je past je levenswijze aan en je vrijt op tijd.
De ervaringen van cyclusmonitoring, onderzoeken, een operatie en behandelingen stapelen zich vervolgens op. Iedere cyclus is een achtbaan van hormonen, emoties, hoop en tegenslag. Dit proces kan een aantal jaar duren. Soms beslaat het actief bezig zijn met de kinderwens ruim tien jaar van een mensenleven. Kun je je voorstellen dat je zo’n lange periode voornamelijk bezig bent dit te overleven? Dat klinkt wellicht wat zwaar, overleven. Veel vrouwen met een kinderwens hebben het gevoel dat ze hun leven in de wacht hebben gezet en vanaf de zijlijn – die kinderwens heet – hun leven leven.

Afhankelijk van je innerlijke kracht en flexibiliteit begin je je vroeg of laat te wapenen tegen de pijn die je voelt en de emoties die telkens met je op de loop lijken te gaan. Je ontwikkelt een strategie die je daartegen moet beschermen. Dat doe je bijvoorbeeld door: 1-Bevriezen (De emoties niet te willen voelen en er niet over te willen praten). 2-Vechten (Steeds een woord paraat te hebben. Over je gevoelens heen te praten, te lachen of weg te wuiven. Door gedreven te zoeken naar nieuwe methoden en behandelingen). 3-Vluchten (Druk bezig te zijn met andere dingen. Zwangere vrouwen en babyfeestjes te ontwijken).

Iedere keer als je een afspraak hebt bij de fertiliteitpoli, je een nieuwe behandeling ondergaat, je weer niet zwanger blijkt te zijn, je een miskraam hebt, er iemand vraagt hoe het met je gaat of een vriendin belt dat ze zwanger is… Iedere keer voel je de pijn van het gemis en nemen je gevoelens weer de overhand. Je wuift ze weer weg, praat eroverheen of gaat iets anders doen. Zo stapel je teleurstelling op tegenslag, op angst, op verdriet, op onmacht, op pijn, op boosheid. Noem het maar op. Telkens bevestig en versterk je, door je gevoelens weg te drukken, het patroon van je trauma in wording.

Doordat je je gevoelens wegstopt, ontkent, of uit geschakeld hebt , sta je wijd open voor nieuwe indrukken. En die komen dan ook allemaal keihard binnen. Zelfs die goedbedoelde opmerking van je collega stapel je op bij je negatieve ervaringen. Dit is een druppel op jouw gloeiende plaat. Het sist en borrelt. Je voelt de tranen opkomen, je  voelt je wellicht even niet lekker, maar je drukt het weg en gaat verder met je dagelijkse bezigheden. Tot de volgende ervaring of confrontatie zich aandient. Doodvermoeiend is dat. Alsof je iedere dag een marathon loopt. Zonder dat je de kans krijgt om te herstellen.

Herkenbaar?
Maak een afspraak voor een intake gesprek. Dan kijken we samen wat je kunt doen om uit deze spanningsboog te komen.
Stuur via het informatieformulier een bericht of bel: 06 – 51 92 92 94 voor een afspraak.

Heb je vragen of wil je meer informatie? >>

 

2 gedachten over “Kinderwens en Trauma

  • 28 juni 2011 om 10:40
    Permalink

    wat mooi dat deze website/jouw praktijk er is!! En het initiatief om een bijeenkomst te organiseren voor meiden die kinderloos zijn Helaas voor mij te ver weg; ik woon vlak bij Den Bosch. Ik mis wat dat betreft wel iets hier in de buurt..Freya vind ik weer te groot/anoniem…

    Verder een kleine tip: ik merk vaak hoe er van uit word gegaan dat de oorzaak van onvervulde kinderwens bij de vrouw zou liggen. Bij mij is het net andersom: mijn man is compleet onvruchtbaar. Ik vind het wel ‘s jammer dat er zo weinig daarop gefocust wordt in de informatie-voorziening en begeleiding. Voor vrouwen is er een hoop; voor mannen maar weinig. Ik weet niet hoe jij daar in jouw praktijk mee omgaat; ik wens je in ieder geval heel veel succes met je mooie werk!!

  • 28 juni 2011 om 13:47
    Permalink

    Beste Annemarie,

    Dank je wel voor je reactie.
    Er is heel veel behoefte aan het delen van ervaringen rondom de kinderwens. Ik heb een klein onderzoekje gedaan onder mijn eigen cliënten. daaruit bleek dat vrouwen meer behoefte hebben aan het delen met andere vrouwen. Daarbij maakt het niet uit of de infertiliteit of onvruchtbaarheid bij de vrouw of de man ligt. Het heeft op beide partners een grote impact.
    Bij de mannen bleek er wel behoefte te zijn aan begeleiding. Minder aan een lotgenotengroep.

    Ik werk met mannen en vrouwen. Ik merk wel dat vrouwen het toch makkelijker vinden om hulp te vragen bij het verwerkingsproces. Er is tegenwoordig zoveel media aandacht voor, dat het taboe rondom de kinderwens langzaam aan het oplossen is. Ik ben het met je eens dat de aandacht voor mannen met een kinderwens daarbij achtergebleven is.

    Wat ik heel erg mooi vind om terug te horen van cliënten is dat na het volgen van een begeleidingstraject of de workshopserie ‘Kinderwens’ (een persoonlijk ontwikkelings- en verwerkingstraject van 6 maanden) de deelneemsters vaak aangeven dat er niet alleen bij henzelf veel veranderd is in hoe ze met de kinderwens om gaan, maar dat gelijktijdig de partner ook ongemerkt is meegegaan in de ontwikkeling. Ze praten er samen over, doen samen oefeningen uit de workshops, reageren door nieuwe inzichten anders op de partner en situaties.
    Dat zou er ook voor mannen moeten zijn!
    Mijn vraag aan jou is dan; zou jij als vrouw liever in een workshop of lotgenotengroep zitten met alleen vrouwen of in een gemengde groep met mannen en vrouwen?
    Heeft je man interesse heeft in een lotgenotenbijeenkomst of workshop met alleen mannen of met stellen?

    Ik ben benieuwd en ik hoor het graag.

    Hartelijke groet,
    Marjan Born

Reacties zijn gesloten.