Ik ben bang om…

george Crux - Free Images-2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn dag begon met het checken van mijn mail en facebook berichten. Twee berichten sprongen er voor mij uit en deze las ik verder. Op een daarvan heb ik zelfs een reactie geplaatst. Het was een bericht van Heleen, waar in staat dat ze een schrijfcursus gaat doen, omdat ze haar schrijfkwaliteiten wil verbeteren en daar nu nog onzeker over is. Ze schrijft ook dat het zo mooi is dat je altijd weer nieuwe kansen kunt pakken en creëren. Ze eindigt het bericht met de vraag wat jij zou doen als je niet zo bang was om…

Ook kreeg ik een mail van de Vrouwenkrachtacademie met de titel: “Doe elke dag één ding wat jou bang maakt”. In het artikel staat dat dit een enorm effect zal hebben op je eigenwaarde, uitstraling en zelfvertrouwen. Ik ben het daarmee eens.

Uit ervaring weet ik ook dat het helemaal niet zo gemakkelijk is om uit die comfortzone te stappen. Even over het woord comfortzone… dat is eigenlijk een verkeerd begrip in deze context, want wanneer je ergens bang voor bent en maar blijft zitten waar je zit, dan is dat niet bepaald een comfortabele positie. Het kan juist enorm frustrerend of verlammend aanvoelen, je kunt zelfs depressieve gevoelens ervaren.

 

“wanneer je ergens bang voor bent en maar blijft zitten waar je zit, dan is dat niet bepaald een comfortabele positie”

 

Ik vind het dus een hele goede tip om dingen te doen waar je bang voor bent. Dat kunnen in de ogen van anderen dingen zijn die je allang beheerst, of die heel simpel lijken. Zoals een blog schrijven, voor je mening uitkomen of de kleding dragen die jij zelf leuk vindt en waarvan je denkt dat je vriendinnen of partner het niets zullen vinden. Je kunt bijvoorbeeld artikelen of blogs publiceren over een onderwerp die mensen raakt. Reken maar dat je dan van alles om je oren krijgt!

De angst voor afwijzing, onbegrip en soms zelfs agressieve en kleinerende reacties is reëel. Zeker in deze tijd van social-media is het zo gemakkelijk om ergens ‘even’ een reactie op te plaatsen. Tegelijkertijd is het niet nodig om die angst te voelen en helemaal niet om je tegen te laten houden om te doen wat je wilt doen. Want waar gaat het nou over? Zie die nare reacties voor wat ze zijn: een afspiegeling van de gevoelens en ervaring van de ander. Niets meer en niets minder. Doorgaans zijn meningen ongefundeerd en emotioneel en zeggen ze alles over de persoon die ze uitspreekt. Over feiten kun je in discussie gaan. Die gaan als het goed is over het onderwerp en niet over jou persoonlijk.

 

“Zie die nare reacties voor wat ze zijn: een afspiegeling van de gevoelens en ervaring van de ander”

 

Allemaal goed en wel… met deze kennis ben ik nog niet helemaal gerustgesteld en die angst is ook niet zomaar weg te bonjouren. Er zit niets anders op dan er gewoon voor te gaan.

 

En nu over mij

Ik heb hierboven heel comfortabel geschreven over dit onderwerp in algemene zin. Het gaat niet over mij. Dat voelt veilig. Maar… ik ben degene die zich vanmorgen liet raken door twee schrijfsels over angst om te doen wat ‘ik’ eigenlijk zou willen doen. Waardoor ik mezelf beperk in mijn persoonlijke geluk en groei en ook in mijn zakelijke ontwikkeling. Ervaringen uit het verleden kunnen behoorlijk beperkend werken.

 

“Ervaringen uit het verleden kunnen behoorlijk beperkend werken”

 

Als kind heb ik geleerd om mijn mond te houden. Blijkbaar zei ik vaak de dingen die men niet wilde horen, die ongepast waren, of die niet cool waren. Daar kreeg ik dan soms afwijzende reacties op. Maar het waren wel dingen die ik wilde, die bij mij pasten of waarvan ik meende te weten dat het de waarheid was. Als kind doe je dat zo. Alles wat je zegt en doet is helemaal eigen, puur en ongecensureerd. Voor de omgang met andere mensen is het fijn om rekening te houden met de waarheid en ervaring van de ander. Dat leer je als het goed is terwijl je opgroeit. Ik heb vooral geleerd om te luisteren en mij af te stemmen op anderen. Dat is een kwaliteit waar ik als therapeut ontzettend veel profijt van heb. In de rol van therapeut kan ik overigens prima confronteren waar nodig is en verwoorden wat ik belangrijk vind voor mijn cliënten. Dat wil ik wel even gezegd hebben.

In het dagelijks leven kijk ik liever de kat uit de boom, peil ik de stemming en energie van de ander(en) en vorm doorgaans in stilte mijn mening zonder deze te delen. Want dat vind ik echt behoorlijk eng. Dat zou voor mij betekenen dat ik deze mening zou moeten kunnen onderbouwen. En ik ben een gevoelsmens, ik doe veel dingen op gevoel en gezond verstand en niet omdat ik mij zo goed heb geïnformeerd over het onderwerp. Die gedachten zijn wellicht onzinnig en ik mis daardoor leuke gesprekken met andere mensen. Dat ervaar ik ook zo. Het kan best eenzaam zijn in die boom, want die kat is allang op muizen gaan jagen en ik zit daar maar in mijn uppie.

 

“Ik stak mijn hoofd boven het maaiveld uit en werd voor mijn gevoel genadeloos omver gemaaid”

 

Op persoonlijk vlak heb ik dus last van deze angst om mezelf te laten zien en mijzelf uit te spreken. Ook in mijn bedrijf heb ik daar last van. Dat is niet altijd zo geweest. Ik schreef steeds open over mijn ervaringen en deelde op mijn website kennis over kinderwens gerelateerde vragen. In die tijd was dat kennis die nog niet algemeen geaccepteerd was. Ik stak mijn hoofd boven het maaiveld uit en werd voor mijn gevoel genadeloos omver gemaaid door mensen die zich persoonlijk geraakt voelden terwijl ze niet eens goed gelezen of begrepen hadden wat ik schreef.  Dit ging heel ver. Ik zal je de details besparen.

Ik ben opgekrabbeld en verder gegaan. Maar nu ik jaren later terug kijk weet ik dat ik veel voorzichtiger ben geworden in wat ik zeg. Te voorzichtig. Doordat ik mij niet meer uitspreek en redelijk veilige onderwerpen beschrijf in mijn blogs doe ik mezelf tekort en ik doe mijn lezers tekort. Mijn kennis en ervaring zijn ondertussen alleen maar gegroeid en ik deel het niet. Ik laat niet zien wat ik in huis heb. Dat irriteert me, ik voel me er boos over en onzeker. Doorgaans sta ik daar niet eens bij stil, maar vandaag is het ineens belangrijk dat ik er over schrijf. Getriggerd door de twee berichten die ik vanmorgen las. Dit schrijfproces haalt alles wat belangrijk is naar boven en brengt het in het daglicht, waar het nu eindelijk mag zijn.

Dus, ik ben bang om mij uit te spreken, mijn eigen waarheid te vertellen, mijn kennis te delen, omdat er dan mensen zouden kunnen zijn die niet goed lezen of zich geraakt voelen en er dan vervelende dingen over zouden kunnen gaan zeggen. Dat ik zelfs persoonlijk zou kunnen worden aangevallen.

Ik besluit nu dat ik het toch weer ga doen. Als een vrij mens, zal ik weer helemaal eigen, puur en ongecensureerd vertellen wat ik wil delen.

Liefs,
Marjan Born

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *